اشکالات هیپو

یکی از اشکالات عمده استفاده از تیو سولفات به عنوان داروی ثبوت، خروج خیلی کند آن از امولسیون، در طی عمل شستشو است. اگر فیلم و یا کاغذ به اندازه کافی شسته نشوند، مقداری از داروی ثبوت در امولسیون باقیمانده، و چون هیپو خاصیت رنگ‌بری دارد، می‌تواند به آرامی باعث سفید شدن و یا ایجاد لکه در تصویر عکاسی گردد. در چاپ کاغذهای کنتراست بالا که پایه فیبری دارند، ممکن است یک دوره شستشوی مداوم ۴۰ دقیقه‌ای با آب سرد و تمیز لازم باشد. برای کاغذهای دارای پوشش رزینی، شستشوی کمتر از ۲ دقیقه، در آب گرم کافی است. شستشو با داروی از بین برنده آثار هیپو، روند شستشو را سریع‌تر خواهد کرد.

مواد سخت کننده ژلاتین و شستشو

در صورتی است که از داروی ثبوت محتوی مواد سخت کننده ژلاتین استفاده نکرده باشیم، یک راه‌کار سریع، صرفه‌جویانه و کارساز در شستشوی فیلم ثابت شده، استفاده از روش تانک مارپیچ «ایلفورد» است:

1. پر کردن تانک ظهور با آبی هم دما (+/- ۵ درجه سانتیگراد) با داروی ثبوت، برای جلوگیری از مشبک شدن نگاتیو؛
2. بعد از ۵ بار سر و ته کردن، تانک را خالی می‌کنیم؛
3. دوباره تانک را پر کرده، بعد از ۱۰ بار سر و ته کردن آن را به طور کاملاً تخلیه می‌کنیم؛
4. دوباره تانک را پر کرده، بعد از ۲۰ بار سر و ته کردن آن را به طور کاملاً تخلیه می‌کنیم.

حالا فیلم شسته شده و آماده است.

اصول کارهای تاریکخانه‌ای

اکثراً در کارهای تاریکخانه، شستشوی فیلم به مدت ۳۰ دقیقه یا بیشتر، با آب جاری ، یا با حداقل سه بار تعویض آب تانک در طی ۳۰ دقیقه، توصیه شده است. البته در صورتی است که از داروی ثبوت محتوی مواد سخت کننده ژلاتین استفاده نکرده باشیم، این همه شستشو لازم نیست. شستن بیش از حد فیلم زمانی بسیار مهم است که قصد آرشیو طولانی مدت را داشته باشیم، کاهش تیو سولفات تا غلظت‌های بسیار کم، یک اثر سودمند بر ثبات فیلم در آرشیوهای طولانی مدت خواهد داشت.

تشتک

تشتک ظرفی برای ظهور، ثبوت و شستو شوی مواد عکاسی است. معمولاً از پلاستیک، فولاد ضد زنگ، شیشه، چینی و یا کائوچو ساخته می‌شود. تشتک‌ها عموماً به شکل مستطیل ساخته می‌شوند

حمام توقف

حمام توقف، محلولی شیمیایی است که معمولاً در ظهور فیلم و کاغذ عکاسی، پس از اتمام مرحله ظهور مورد استفاده قرار می‌گیرد. هدف از حمام توقف، توقف عمل ظهور با خنثی کردن باقی مانده داروی ظهور، بر روی فیلم یا کاغذ است. این عمل سابقاً با آب ساده صورت می‌گرفت، اما روند ظهور همچنان تا خنثی شدن داروی ظهور در طی لحظاتی (هر چند در سطح بسیار پایین) ادامه می‌یافت. بدین منظور برای توقف سریع عمل ظهور از حمام اسیدی با اسیدیته پائین (محلول ۳۰% اسید استیک) استفاده می‌کنند.

تانک ظهور

تانک ظهور (به انگلیسی: Developing Tank)، مخزنی است عایق نور که برای ظهور فیلم استفاده می‌شود. به کمک یک تانک می‌توان فیلم عکاسی را در نور روز و خارج از محیط تنگ و تاریکخانه ظهور کرد. چون اکثر فیلم‌ها به تمام طیف‌های نور (پانکرومیک) حساس هستند، ظهور آنها در زیر نور چراغ تاریکخانه خالی از اشکال نیست.

انواع تانک‌ها

تانک‌های مخزنی

تانک‌های مخزنی دارای انواع گوناگونی هستند.

1. تانک‌هایی که کارهای جاگذاری و ظهور، توقف و ثبوت فیلم، همگی در نور روز انجام می‌شود.
2. تانک‌هایی که فقط جاکذاری فیلم در تاریکخانه انجام می‌گیرد و بقیه اعمال در نور اتاق قابل اجراء است.
3. تانک‌های مخصوص ظهور فیلم تخت.

تانک‌های چرخان

1. تانک‌های مخصوص فیلم رول.
2. تانک‌های مخصوص فیلم تخت.
3. تانک‌های ظهور کاغذ عکاسی.

تجهیزات

در تانک‌هایی که برای ظهور فیلم رول طراحی شده‌اند، یک قرقره برای پیچاندن فیلم درون شیارهای آن وجود دارد. شیارها طوری ساخته شده‌اند که فضایی مابین دورهای فیلم، برای جریان یافتن داروی ظهور وجود داشته باشد.

در تانک‌های ظهور چرخان برای نگهداری فیلم و یا کاغذ انواعی از گیره‌ها وجود دارند.

معمولاً از فیلم‌های حساسیت بالا برای عکس‌برداری از اشیا متحرک و در محیط‌هایی با نور کم استفاده می‌شود. کیفیت عکسی که با فیلم حساسیت پایین گرفته می‌شود بهتر است. به تفاوت دو عکس پایین توجه کنید:

• تصاویر زیر توسط یک دوربین دیجیتال با حساسیت‌های ۱۰۰ و ۱۶۰۰ تحت شرایط نوری یکسان گرفته شده‌اند. فقط حساسیت و زمان نوردهی متفاوت هستند.
• 

  حساسیت فیلم: ۱۰۰، زمان نوردهی: یک سیصد و پنجاهم ثانیه
• 

  حساسیت فیلم: ۱۶۰۰، زمان نوردهی: یک چهارهزارم ثانیه
• 

  مقایسه‌ای بین دو تصویر: برشی از هر دو عکس در حالت بزرگنمایی صد در صد. عکس بالا با حساسیت ۱۰۰ گرفته شده و عکس پایین با حساسیت ۱۶۰۰.

منحنی سانسیتومتری

سرعت فیلم در فیلم سیاه و سفید از نسبت چگالی نور با دامنه آن بوجود می‌آید.

ایزو یا سرعت ۶ .متد سال ۱۹۹۳ برای تعیین سرعت فیلم

معمولاً در این منحنی، پنج منطقه وجود دارد : فوگ یا خفگی، پاشنه، منطقه خط راست، شانه، و منطقه اُوراکسپوز.

تعیین سرعت برای نگاتیو رنگی در مفهوم مشابه اما بسیار پیچیده تر است، چون برای هر یک رنگ‌های آبی، سبز و قرمز، منحنی و محاسبه جداکانه‌ای وجود دارد.

عدد راهنمای فلاش عددی است که جهت مشخص کردن قدرت فلاش و محاسبهٔ میزان باز بودن دیافراگم (ضریب اف) از طرف کارخانهٔ تولید‌کننده در رابطه با نوع فلاش مشخص، اعلام می‌شود. هرچه عدد راهنما بزرگ‌تر باشد، قدرت فلاش هم قوی‌تر خواهد بود.

از عدد راهنما در مواردی استفاده می‌شود که عکاس عدد راهنمای فلاش را می‌داند، فاصلهٔ سوژه تا دوربین نیز مشخص است و می‌خواهد ضریب اف را تعیین کند. در این حالت عدد راهنما را تقسیم به فاصلهٔ سوژه تا دوربین (به متر) می‌کند و اندازهٔ ضریب اف مناسب را بدست می‌آورد.

ضریب اف (به انگلیسی: f number)، عددی‌ست برای مشخص کردن و اندازه‌گیری بزرگی دریچه دیافراگم یک مجموعه نوری. این عدد معمولاً به صورت یا یا N نمایش داده می‌شود که : است. در این رابطه f فاصله کانونی و D قطر دریچه دیافراگم است. این عدد برای مثال برای f8 یا f / 8 به صورت اِف هشت تلفظ می‌شود.

ضریب اف‌های استاندارد به صورت‌های:f/32 ،f/11 ،f/8 ،f/5.6 ،f/4 ،f/2.8 ،f/2 ،f/1.4 و … تعریف می‌شوند. این اعداد قسمتی از یک تصاعد هندسی با قدر نسبت هستند.

مگنوم، یک آژانس بین‌المللی عکس است که دو سال پس از پایان جنگ جهانی دوم، یعنی درسال ۱۹۷۴ توسط گروهی از عکاسان تاسیس شد. مگنوم که یکی از معتبرترین آژانس‌های عکس جهان محسوب می‌شود توسط چهار عکاس بانام‌های رابرت کاپا، هانری کارتیه برسون، جورج راجر و دیوید سیمور تاسیس شد.

نخستین حرکت مگنوم این بود که هریک از عکاسان خود را به گوشه‌ای از جهان بفرستد و ازاین رو، کاپا در ایالات متحده، کارتیه برسون در هند و شرق دور، راجر در آفریقا و دیوید سیمور در اروپا به عکاسی مشغول شدند. این چهار عکاس، ازاین رو به تاسیس مگنوم پرداختند تا هم خود و هم دیگر عکاسان زبده بتوانند خارج از فرمول‌های رایج در ژورنالیسم نشریه ای، به عکاسی بپردازند. حق نشر عکس‌هایی که توسط عکاسان مگنوم گرفته می‌شود، ازآن خود عکاسان است، نه نشریاتی که آنها را چاپ می‌کنند.

پانورامیو نام پایگاه اینترنتی اشتراک‏‌گذاری عکس، متعلق به شرکت گوگل است.

عکس‌های پذیرفته‏ شده این پایگاه در نرم‏‌افزار گوگل ارث و نقشه‏‌های گوگل (گوگل مپ) همراه با موقعیت جغرافیایی‌شان نمایش داده می‏‌شوند.

یکی از اهداف اصلی این وب‌گاه ایجاد فضای ملموس‏‌تر برای کاربران گوگل‏‌ارث به‏‌ وسیله مشاهده تصاویر نقاط مختلف می‏‌باشد

این پایگاه اینترنتی در سال ۱۳۸۴ به وسیله ادواردو آگویلو و یواکین کونکا آبلا راه‏‌اندازی شد. در فروردین ۱۳۸۶ به مرز یک‏‌ میلیون کاربر رسید و در مهرماه همان ‏سال پنج میلیون کاربر ثبت‏ نام شده داشت.

در تیر سال ۱۳۸۶ توسط شرکت گوگل خریداری شد و به عنوان وبگاه جهانی عکس آن شرکت به جهان معرفی گردید.
دفتر مرکزی این وبگاه اینترنتی در شهر زوریخِ سوییس واقع است.

پاپاراتزی به عکاسانی گفته می‌شود که کارشان تهیه عکس‌های جالب از چهره‌های سرشناس بویژه هنرمندان و ورزشکاران و نیز خانواده و نزدیکان آنان و فروش این تصاویر به مجلات مختلف است . معمولاً پاپاراتزی‌ها عکس‌های مورد نظر خود را در مکانهای عمومی تهیه می‌کنند. برای این منظور با به دست آوردن سرنخ هایی از برنامه‌های عمومی یا خصوصی یک چهره سرشناس، این عکاسان در مکان و زمان مورد نظر حاضر می‌شوند و عکس‌های عامه پسندی از این شخصیت‌های محبوب تهیه می‌کنند.

پاپاراتزی‌ها حضور جنجال برانگیزی در ماجرای تصادف و کشته شدن پرنسس دیانا داشته اند ^[۲].

پاپاراتزی Paparazzi یک کلمه جمع در زبان ایتالیائی است و مفرد آن پاپاراتزو paparazzo است. این واژه از سال ۱۹۶۰ به بعد با به نمایش در آمدن فیلم سینمایی لا دولچه ویتا اثر فدریکو فلینی به سر زبانها افتاد. در این فیلم عکاسی خبری بود که نامش پاپاراتزی بود. این واژه در ایتالیایی به پشه‌های سمج و مزاحم گفته می‌شود این افراد همچنین در روز تولد فرزند آنجلینا جولی و براد پیت با تهیه یک عکس هزاران دلار به جیب زدند

• فراهم کردن امکانات بیش تر برای تامین انرژی دوربین
• ساده کردن عکاسی در حالت عمودی

در مورد تامین انرژی، اولین کارکرد گریپ این است که امکان پذیرش دو باتری دارد، در نتیجه دوربین می‌تواند دو برابر حالت معمولی انرژی داشته باشد. برای اتصال گریپ به دوربین قسمتی هم اندازهٔ باتری دارد که پس از برداشتن ِ در ِ قسمت باتری، در آن فرو می‌رود. علاوه بر آن پیچی دارد که در مادگی پیچ ِ سه پایه دوربین قرار گرفته و از این طریق کاملا محکم می‌شود. البته مشخص است که زیر گریپ مادگی ِ دیگری برای اتصال به سه پایه وجود دارد.

کفشک بخشی از دوربین عکاسی است که قابلت اضافه کردن فلاش خارجی را به دوربین می‌دهد.

کالوتایپ (به انگلیسی: Calotype) روشی در عکاسی است که در سال ۱۸۳۵ میلادی توسط شیمی‌دان انگلیسی، هنری فاکس تالبوت اختراع شد. وی گزارشی از روند عکاسی خود که آن را «طراحی نوری» نامیده بود منتشر کرد و در سال ۱۸۴۰ با عنوان کالوتایپ معرفی کرد.

او در این روش، از کاغذ حساس‌شده به نیترات نقره با ترکیبی از سدیم کلرید و اسید گالیک استفاده کرد. کاغذ حساس‌شده به مدت دو دقیقه نوردهی می‌شد و محصول آن را که یک تصویر پنهان بود با استفاده از پتاسیم یدید و سدیم سولفات به صورت نگاتیو (منفی) ثبت می‌کرد. سپس با استفاده از آن می‌شد نسخه‌های فراوانی تهیه کرد.

تا پیش از آن، با استفاده از روش داگرئوتایپ تنها امکان عکاسی نگاتیوی وجود داشت ولی در روش کالوتایپ امکان ظهور نگاتیو بر روی کاغذ حساس دیگری بوجود آمد.

داگرئوتایپ (به فرانسوی: daguerréotype) نخستین روش موفق در ثبت عکس‌های دائمی و استفادهٔ تجاری از عکاسی است. در این روش، به صفحهٔ نقره‌ای مدتی بخار ید داده تا قشر نازکی از یدور نقره بر روی آن قرار گیرد سپس این صفحه را در دوربین گذارده و عکسبرداری می‌کنند. این روش را لوئی داگر مخترع و عکاس فرانسوی در سال ۱۸۳۷ میلادی اختراع کرد.

طرز تهیهٔ داگرئوتیپ به‌طوری که لوئی داگر شرح داده چنین است:

1. یک صفحه نازک نقره را روی صفحه کلفت‌تری از مس لحیم می‌کنیم.
2. سطح نقره را صیقل می‌دهیم تا کاملاً براق شود.
3. صفحه نقره را در تاریکی در تماس با بخار یُد قرار می‌دهیم تا نسبت به نور حساس شود. ‏
4. لوحه آماده شده را در تاریکی در یک شاسی محفوظ از نور قرار می‌دهیم و شاسی را در دوربین می‌گذاریم. ‏
5. دوربین را روی سه‌پایه نصب می‌کنیم و در آفتاب به طرف هر شیئی که مایل باشیم قرار می‌دهیم. ‏
6. درِ عدسی را بین ۱۵ تا ۳۰ دقیقه باز نگاه می‌داریم. ‏

تصویر پنهانی را که روی لوحه ضبط شده‌است طی مراحل زیر ظاهر و ثابت می‌کنیم:

1. لوحه را در یک کابینت به صورت مایل (زاویه ۴۵ درجه) روی ظرفی قرار می‌دهیم که در آن مقداری جیوه را از زیر به کمک چراغ الکلی گرم کرده و به حرارت ۶۵ درجه سانتیگراد رسانده‌ایم. ‏
2. لوحه را به دقت زیر نظر می‌گیریم تا تصویر که از چسبیدن ذرات جیوه به نقرهٔ نوردیده پدید می‌آید، کاملاً قابل رویت شود. ‏
3. لوحه را در آب سرد فرو می‌بریم تا سطح آن سخت شود.
4. لوحه را در آب نمک (بعداً محلول ضعیف هیپوسولفیت سدیم) فرو می‌بریم تا تصویر ثابت شود. ‏
5. لوحه را‏ اینک کاملاً می‌شوییم تا عمل ثبوت متوقف شود. ‏

داگرئوتیپ تصویر مثبتی بود که طی یک عمل در دوربین به صورت برعکس، همچون تصویری که در آینه دیده شود، پدید می‌آمد. بیننده لوحه را در دست خود قدری می‌چرخاند تا زاویه تابش نور آن را به حداکثر وضوح برساند و در این حال اولین نکته‌ای که جلب توجه می‌کرد کثرت جزئیات ضبط شده در عکس بود. این موضوع حتی در گزارش‌های مطبوعات نیز ذکر شده بود.

آرمین وگنر , لنی ریفنشتال , ویم وندرس

تصویری از ویم وندرس

عکاسان اهل آمریکا‏:

رابرت مپل‌تورپ , برنیس ابوت, ادی آدامز, نیک اوت,جو روزنتال, دایان کیتن,مارگارت برک وایت,تیم هترینگتن ,اسپنسر تونیک, دن واینر,دنیس هاپر,دیمیتری کسل, فیروز زاهدی,دیوید بارنت,سیندی شرمن ,رابرت لندزبرگ,من ری, مانوئل ریورا اورتیز,جرد لتو, دوروتا لنگ,چاک کلوز ,آنی لیبویتز,ویگو مورتنسن, مگ وایت,ادوارد وستون

این تصویر انسل آدامز یکی از بزرگترین عکاسان آمریکایی می باشد.

عکاسان اهل اسرائیل‏ :

جوزف تال

عکاسان اهل انگلستان :

ام.آی.ای., پیتر هنری امرسون, چارلز تامسون (هنرمند), دیوید هاکنی, هنری فاکس تالبوت, پل بیدل

,تیم هترینگتن,سیسیل بیتون, جان هرشل, جولیا مارگارت کامرون, لوئیس کارول

‏ عکاسان اهل ایتالیا‏ :

جینا لولوبریجیدا

عکاسان اهل ایران :

آقا رضا خان اقبال‌السلطنه, مرتضی آوینی, احمد ناطقی, افشین شاهرودی, اصغر بیچاره, بهمن معتمدیان,بابک بردبار, افشین بختیار, ناصر تقوایی, بهمن جلالی, جواد جلالی, رضا دقتی, مریم زندی,فیروز زاهدی,جهانگیر رزمی, محسن رسول‌اف, رضا برجی, شاهرخ سخایی, حسن سربخشیان, شهاب‌الدین عادل,سعید صادقی, هادی شفائیه,سوره حرا, آنتوان سوروگین, سید محمود پاکزاد, شهروز نباتی, قباد شیوا, منوچهر طیاب, رضا عطار, میرزا ابراهیم‌خان عکاس‌باشی,علاءالدین ملماسی,عباس عطار, هاشم عطار, حمید مجتهدی ,فخرالدین فخرالدینی,نیکول فریدنی,علیرضا فرزین, بیژن فرهنگ دره‌شوری, نیکول فریدنی, محمد توکلی, نصرالله کسرائیان,محمد کوچک‌پور کپورچالی, شیرین نشاط,نفیسه مطلق, ناصرالدین‌شاه قاجار, هنری دلال, پیمان هوشمندزاده, عبدالحسین پرتوی, مرتضی کاسپین ماکان,پورصمدی, چهره‌نگار کازرونی,زهرا کاظمی, محمود کلاری, عباس کیارستمی, ابراهیم گلستان, کاوه گلستان

عکاسان اهل ترکیه :

نوری بیلگه جیلان, یوسف کارش

عکاسان اهل روسیه :

دمیتری مدودف, الکساندر رودچنکو

عکاسان اهل ژاپن :

تویو میاتاکه, میچیو هوشینو, هیرومی ناگاکورا, یویچی هیبی

عکاسان اهل فرانسه :

کنستانتین برانکوزی, ژان بودریار, لوئی داگر, نادار, هانری کارتیه برسون, اریک والی, ژوزف نیسه فور نیپس

عکاسان اهل لهستان :

کاژیمیژ نواک

از ابتدای دوره پهلوی (۱۳۰۵ شمسی)، با رشد روز افزون عکاسی و ارزان شدن ابزار عکاسی، عکاسان فوری و دوره گرد به همراه دوربینهای چوبی، در اطراف حرم مطهر رضوی، در کنار بساطی‌های اجناس مختلف مورد نیاز زوار، مستقر شدند.از پیشگامان این کار می‌توان به ابراهیم ذهبی معروف به سیاح(عکاسخانه ایام ص ۶۳ تا ۶۸)ورسول عرب لین (زیر نویس مقاله گزارشی از عکاسی زیارتی)، اشاره داشت.در این نوع عکاسی، پس زمینه نقش بسیار مهمی ایفا می‌کند. عکاسان در ابتدا با قرار دادن زائر در مقابل مجموعه حرم رضوی، از آنان عکس می‌گرفتند.سپس به دلیل محدودیت‌های کار در فضای باز و با الهام از پرده‌های پس زمینه مورد مصرف در آتلیه‌های عکاسی در عکس پرتره، و بهره گیری از نورپردازی با منابع نور مصنوعی، زائران جلوی پرده‌های نقاشی حرم و بارگاه می‌ایستادند و عکس می‌گرفتند. بتدریج ابزار دیگری نیز از جمله لباس و سربند عربی، ماکتهای آهو و شتر و.. به صحنه برای هرچه طبیعی تر به‌نظر رسیدن، مورد مصرف قرار گرفت. تا پیش از ورود عکاسی دیجیتال شیوه‌های مختلف مونتاژ عکس در پس زمینه‌ای عکسی نیز بشدت رونق گرفته بود. این مسئله با رشد تکنولوژی دیجیتال و کاربرد آن در این نوع عکاسی، در فضای کامپیوتر انجام می‌شود. تاریخچه عکاسی مشهد

مجید ادیبی

نوشتار پیش رو، نگاهی است به تاریخچه هنرعکاسی در شهر مشهد. این نوشتارهمچنین شرح حالی کوتاه ازتاریخ ورودعکاسی به مشهدوهمچنین شرح حال اولین کسانی است که پایه گذارعکاسی دراین شهربوده اند.شایان ذکراست که، منبع اصلی این نوشتار، کتاب «عکاسخانه ایام »* نوشته ی خانم نسرین ترابی است که آقای هاشم جواد زاده، یکی ازعکاسان مطرح مشهد نیز کار ویرایش وتصحیح ان کتاب را به عهده داشته اند.دراین نوشتار همنچنین از کتاب گنجینه ی عکس های ایران، نوشته ی ایرج افشار به عنوان منبع استفاده شده است.

اولین عکس هایی که از ایران گرفته شد توسط نیکلای پاولوف دیپلمات جوان روس در تهران و از محمد شاه و خانواده‌ی سلطنتی به روش داگرئوتیپ عکسبرداری شد ژول ریشار، نیز به همین روش در ایران، ۳ سال پس از پاولوف عکسبرداری کرده وی بعدها معلم دارالفنون شد. همچنین عکس هایی که از ایران گرفته شده و در حال حاضر در موزه متروپولیتن نیویورک موجود است، عکس هایی است که لوییجی پشه در سال های ۱۸۴۸ تا ۱۸۶۱ میلادی به ثبت رسانده است. فن عکاسی در دوره ناصرالدین شاه قاجار در ایران رونق می گیرد و بسیاری از کاربردها و کارکردهای عکاسی ایران نیز در همین دوران شناخته و به کار گرفته می شود.بر اساس گزارش اعتمادالسلطنه در کتاب المآثر و الآثار تعداد عکاسان و عکاسخانه ها در تهران و سایر شهرها در سال ۱۳۰۶ قمری بسیار زیاد شده است اما مبدا ورود عکاسی به مشهد را باید به سفر ” جانوتسی ” ایتالیایی نسبت داد که ۷ سال پیش از اولین سفر ناصرالدین شاه به مشهد است . این عکس ها از مشهد و شهرهای میان تهران تا مشهد است.

اما ورود اولین عکاس ایرانی به مشهد دررکاب سلطان صاحب قران ناصرالدین شاه قاجار صورت گرفت . در آن روزگارشاه قجری به همراه گروهی از اعیان و و چاکران و اسباب تجمل، اهل حرمسرا و اولاد وعیال خود به مشهد می آیند وآقا رضا عکاس باشی و منوچهر خان اولین عکاسانی هستند که به مشهد می آیند و عکس هایی را از نمای بیرونی حرم به ثبت می رسانند.البته چند عکس هم در آلبوم ها ی عکس کاخ موزه گلستان وجود دارد که مربوط می شود به همان سفر ناصرالدین شاه که از مکان هایی همچون بقعه هارونیه گرفته شده.خسرو گلشن آزادی – که پدرش، علی اکبر گلشن آزادی در سال ۱۳۰۴ شمسی روزنامه ی آزادی را در مشهد منتشر می کرد- درباره میرزا فرج الله می گوید:« دراواخرعمرش حدود سال های ۱۳۰۷ شمسی عکاس خانه اش را به طبقه ی پایین ساختمان دو طبقه ای در کوچه ی حمام ارگ انتقال داد که درطبقه بالای این ساختمان، روسی خان ارمنی « سینما مایاک» را تاسیس کرده بود. یکی دیگرازکسانی که در اواخر دوره قاجاری واوایل حکومت رضا خان پهلوی درمشهد عکاسخانه داشته است، بوریس کلیمی است که به اوبابا می گفته اند.به گفته آقای علی آیریا، یکی ازعکاسان قدیمی مشهد، ظاهرا بوریس کلیمی در زمان جنگ جهانی دوم عکاسی مانی را در مشهد تاسیس کرده.وی عکاسی را در روسیه آموخته بود. بوریس کلیمی هنگام تشکیل دولت اسرائیل از ایران رفته است.

ازدیگرعکاسان وعکاس خانه های قدیمی که آقای آیریا از آنها یاد می کند می توان به «عکاسی مصور» اشاره کرد.صاحب این عکاسخانه از آذربایجان آمده بود وگویا در فلاکت هم مرده است ومعلوم نیست که چه بر سرنگاتیو هایش آمده.اما «گاگارین» هم یکی دیگراز همان عکاسان است که اهل روسیه بوده ودرآتلیه فعالیت داشته است.«سعادت» نیز کفاشی بود که با دوربین فوری عکس می گرفت.همچنین« یوسفیان ارمنی» هم ازجمله عکاسانی بوده است که عکس های معمولی می گرفت و با فیلم روز همکاری داشته است.

«عماد عصار» متخلص به(ع) نیز ازدیگرعکاسانی است که آقای گلشن آزادی از او نام می برد که در بخش تجاری عکس نمی گرفته و« روزنامه ی آشفته »، اولین روزنامه ی مصور مشهد را منتشر می کرده و عکس ها ی آن نشریه را هم خودش تهیه می کرده است .عماد عصار ظاهرا در سال ۱۲۹۶شمسی به تهران می رود و در آنجا نیز مجله آشفته را منتشر می کند.آقای هاشم ظریف هم در سال ۱۳۰۴ شمسی عکاس و خبرنگار روزنامه ی آزادی بود. «عکاس خانه ی امید» نیز یکی ازقدیمی ترین عکاسخانه های شهر مشهد به شمار می آید .رضا همتیان که قبل از انقلاب اکتبر ۱۹۱۷میلادی روسیه در عشق آباد قنادی می کرده و نزد پدرش هم عکاسی را آموخته بود، پس ازانقلاب اکتبر به ایران می آید و در مشهد عکاسخانه ی امید را در کوچه ی چهار باغ تاسیس می کند، اما بعد ها محل آتلیه به چهار راه نادری منتقل می شود.عکاسی امید هم اکنون درهمان محل وجود دارد که شاگردان آن مرحوم آن را اجاره کرده اند.رضا همتیان تا سال ۱۳۶۶ حیات داشو به کار خود ادامه داد.

بی شک یکی از معروف ترین عکاس خانه های شهر مشهد ،« عکاسی نصرت» است . محمد نصرت متولد ۱۲۸۳خورشیدی و ازعکاسان قدیمی مشهد است .عمده ی فعالیت او در عکاسی مربوط است به کار در آتلیه و گرفتن عکس های پرسنلی.شاید بسیاری از مشهدی ها هنوز هم او را در خاطر دارند و بیشتر عکس هایشان را توسط او گرفته اند.محمد نصرت از ۲۰ سالگی فعالیت اش را در زمینه عکاسی شروع کرده .او عکاسی را نزد پدرش، که معمار وعکاس بود آموخته است. اما از دیگرعکاسخانه های قدیمی شهر می توان به « عکاسی پیما » نام برد.حسن پیما در سال ۱۲۷۳ به دنیا آمده و از عکاسان سال های ۱۳۰۰ تا ۱۳۲۰ خورشیدی در شهر مشهد به شمار می آید. حسن پیما در سال ۱۳۱۲ آتلیه پیما را با علی آیریا تاسیس کرد. اما پس از مرگ حسن پیما، عکاسی آیریا، یکی دیگراز عکاس خانه های قدیمی مشهد است که توسط علی آیریا تاسیس شد.او در سال ۱۲۹۳خورشیدی در یزد متولد شد و از سال ۱۳۰۷خورشیدی به کارعکاسی پرداخت.علی آیریا در سال۱۳۲۰عکاس خانه ی خود را تاسیس کرد .اما ازدیگر فعالیت های او تاسیس واحد سمعی بصری دانشگاه فردوسی و فیلم تک آستان قدس بوده است. وی همچنین به زبان های انگلیسی و فرانسه تسلط کامل داشته است. گفتنی است اولین کسی که درمشهدبا نورپردازی در آتلیه عکس می گرفت؛ علی آیریا بود.درمیان نگاتیوهای وی، عکسی ازکمال الملک وجود دارد که در لحظات پایانی عمر خود به سرمی برد. این عکس در بیمارستان اما رضا ی مشهد گرفته شده است.

عکاسی سیاح نیز یکی دیگر از عکاس خانه های قدیمی شهر مشهد است.ابراهیم ذهبی معروف به سیاح متولد سال ۱۳۰۱خورشیدی است و کار عکاسی را ازسال۱۳۱۶خورشیدی آغاز کرد.اما قبل از اینکه سیاح در سال ۱۳۵۳ مغازه ای را دور فلکه حضرت تاسیس کند، در سال ۱۳۲۸ با مرحوم محسن رزاقی «فتو رکلام» را جنب فتو نصرت درخیابان خسروی باز کرد. وی همچنین عکاس و خبرنگار روزنامه ی خراسان بود. در سال ۱۳۳۶هم عکس سقای پیر او جایزه اول مسابقه عکس صدای آمریکا را گرفت و مدال یادبود جامعه ملی واشنگتن دی سی را از آن خود کرد. سیاح همچنین یکی از پیشکسوتان عکاسی حرم– بارگاهی و یا همان عکاسی زیارتی است که از ۶۰ سال پیش در مشهد بوجود آمده است.شایان ذکراست، بسیاری از عکاسانی که امروزه در پارک ها و مکان های تاریخی مشهد مشغول به عکاسی اند از شاگردان ابراهیم ذهبی (سیاح ) هستند

ویژگیهای عکاسی زیارتی

مهمترین ویژگی این نوع عکاسی، نداشتن آرشیو است و علت آن مشتری زائر است که برای چاپ مجدد مراجعه نمی‌کند و دلیلی برای ایجاد آرشیو نمی‌ماند. از دیگر ویژگیهای آن بارز بودن جنبه تقدس و یادگاری، استفاده از پسزمینه‌های منقش به تصاویر حرم رضوی و صحنه‌های مرتبط با سرگذشت امام رضا (ع)، سرعت بالای کار و ارائه تصویر، پایین بودن اطلاعات عکاسان این بخش از عکاسی، حضور عکاسان فصلی، عدم کنترل کیفیت کار توسط نهادهای مربوطه بدلیل کثرت آنان، تعداد بسیار بالای عکس گرفته شده در این نوع عکاسی در مدت کم، انتشار گسترده آن به دوردست‌ترین نقاط ایران و حتی خارج از ایران را می‌توان نام برد. کار تبلیغاتی این گروهبا استفاده از افرادی در جلوی مغازه‌های عکاسی صورت می‌گیرد که از عابران دعوت به گرفتن عکس می‌کنند. همچنین نمونه‌های فراوانی در بیرون از مغازه‌های عکاسی به نمایش گذاشته شده‌اند.

چیدمان عناصر در عکس

- پرده پسزمینه :پرده‌های پسزمینه با چند مضمون وجود دارند از جمله :سقاخانه، صحن نو، ضریح، ضامن آ]و، گنبد، صحنه مسموم کردن امام رضا توسط مامون، و اخیرا پرده تصویر حضرت ابوالفضل. ویژگی‌های پرده‌ها: رنگ مصرفی از انواع پلاستیک و قابل شستشو است. قلم مصرفی درشتو به ریزه کاریها توجه نمی‌شود. رنگها کنتراستهو حجم سازی کمتر انجام می‌شود.پرسپکتیودر مناظر بطور ناقص انجام شده و در واقع این پرده‌ها یاد آور نقاشی‌های قهوه خانه‌ای هستند.قدیمی‌ترین پرده پسزمینه موجودکه توسط رسول عرب لین کشده شده، در حال حاضر در مشهد در عکاسی حمید عرب لین موجود است. این پرده در سال ۱۳۴۲ کشیده شده‌است. -بجز پرده ازابزار دیگر حاضر در صحنهمی توان به لباس‌های هندی و عربی و…مجسمه‌های فایبر گلاس آهو و شترو پاپا نوئل، کشکول و تبرزین و عکسهای چاپ شده روی ورقهای پلاکسی گلاس اشاره کرد.

مشتریان

مشتریان این بخش از نظر اقتصادی طیف گسترده‌ای دارند. مشتریان ساکن در مسافرخانه هاو هتلهای خیابان طبرسی در بخش شمالی فلکه حضرت، از رفاه نسبی کمتر و بخش جنوبی خیابانامام رضا وضعیت اقتصادی بهتری دارند. از نظر ملیتی بجز ایرانیان از اقصی نقاط کشور، عربهای حوزه خلیج فارسو عراقیها نیز اخیرا به مشتریان پرو پا قرص این نوع عکاسی تبدیل شده‌اند.

رویکرد تازه در این نوع عکاسی

عکاسان این بخش طی سالهای کار خود، همیشه به این خواست مشتری که قرار گرفتن در طبیعی‌ترین و واقعی‌ترین منظرهٔ حرم و بارگاه رضوی بوده توجه داشته‌اند و در این راستا در دورانهای مختلف سعی در ایجاد تصاویری هرچه شبیه تر به واقعیت کرده‌اند.فتو مونتاژهاو کلاژهای عکسی در سالهای پیش به سختی انجام می‌شد. پس از پیدایش دوربین‌های دیجیتال و امکانات کار در کامپیوتر، در این بخش استفاده‌های بسیار از آن شده و عکاسان خلاقتر به ایجاد تصاویری با کیفیت بهتر و متنوع تر دست زده‌اند. پیامد استفاده از کامپیوتر شغل جدیدی رادر این بخش باعث شده که همان «مباشران فنی» هستند. کار چاپ عکسهای ایجاد شده در این گروه در پنج لابراتوار مستقر در محدوده حرم رضوی انجام می‌شود.

طی سالهای اخیر به دلایل زیر این نوع عکاسی علی رغم امکان عکسبرداری با دوربین شخصی و تلفن همراه برای زائران، از رشد بالایی برخوردار بوده است. دلایل: رشد جمعیت، نبودن کار، راحتی کار با دوربینهای دیجیتال، کاهش کنترل‌های صنفی و بالا بودن میزان تقاضا.

انجام

عکاسی زیارتی طی دوران حضور خود توانسته با تغییرات تکنولوژی تطبیق یافته و نقض خود را بخوبی به انجام م برساند. از ابتدا تا کنون، در پس این زایش و استمرار، تئوری مدونی وجود ندارد و تنها پاسخ به نیازی است که از عمق جان مشتریان برای بردن سوغات و یادگاری از سفری مقدس به دیار خود بر آمده و عکاسان به این نیاز پاسخ گفته‌اند. به نظر می‌رسد این سیر رو به رشد همچنان در جریان است و برای این جریان از درون خود راه حل می‌جوید.

منابع

• کتاب «عکاسخانه ایام» تالیف نسرین ترابی.انتشارات کلهر.۱۳۸۴ تهران.

در این مجال دوربین های کامپکت آزمایش شده در سال ۲۰۱۱ مورد بررسی اندکی قرار میگیرد.اولین و محبوبترین دوربین مدلpowershot s95 است که به لطف اندازه جیبی خود و استفاده همزمان کنترل دستی و خودکاردور, دوربینی مناسب برای رشد و پیشرفت در هنر عکاسی است.

دومین دوربین برترساخته ی کمپانی نیکون است مدل این دوربین coolpix s9100 می باشد این دوربین قابلیت تنظیمات دستی را ندارد ولی باز هم توانسته با استفاده از تصاویر بزرگ و کیفیت بالا و همچنین کنترل های خلاق خود طرفداران پرشماری را از بین عکاسان تازه کار و با تجربه بدست آورد.عکاسی با این دوربین بسیار لذت بخش است.

سومین دوربین برتر هم ساخته ی کمپانی نیکون است   مدل   coolpix p300  این دوربین دارای یک لنز f108 می باشد قابلیت کنترل دستی دارد نسبتا قیمتش مناسب است که کار کردن با آن ساده است.

چهارمین دوربین مدل powershot sd4000 IS می باشد. این دوربین یکی از قابل توجه ترین دوربین های کامپکت وارد شده به بازار است. کیفیت تصویر و قابلیت های لنز این دوربین شبیه به آن چیزهایی است که ما در دوربین های حرفه ای میبینیم.

پنجمین دوربین از کمپانی سونی ارائه شده است نام این دوربین cyber shot dsc-wx10 می باشد.این دوربین از دسته دوربین های اولتراکامپکت است که دارای لنز زوم ۷x و عکاسی ۳d می باشد.کیفیت تصویر ویدیویی ۱۰۸۰i می باشدو تمامی این مزایا ذر یک بسته کوچک قرار گرفته البته کیفیت تصاویر می تواندبهتر باشد ولی این دوربین جذابیت های بالائی برای عکاسان دارد.

پنج دوربین بعدی به ترتیب عبارتند از:

۶- canon powershot elph500hs

7- fujifilm finepix z800EXR

8-casio Tryxdigital camer black

9-canon power shot A300Is digital camera

10 samsung sh100

چه فرزند شما باشد که به تازگی راه رفتن را یاد گرفته، یا اسبی باشد که در میدان اسب‌سواری چهارنعل می‌تازد، یا ماشینی باشد که با سرعت در مسیری حرکت می‌کند، شما می‌توانید شانس خود را برای گرفتن عکس هایی شفاف افزایش دهید مشروط بر آنکه با تکنیکی ساده بنام پانینگ آشنا باشید.

تلاش برای عکاسی از هر گونه سوژه متحرک بدون داشتن اندک دانشی از سرعت‌های شاتر نتایجی ناامیدکننده برای شما به ارمغان می‌آورند. این تصاویر معمولا یا با سوژه‌ای غیر قابل تشخیص تار می‌شوند یا سوژه اساسا در تصویر وجود نخواهد داشت چون به محض فشردن دکمه شاتر، سوژه از قاب تصویر خارج شده است.

چنانچه به نکات ذیل توجه کنید براین مشکلات رایج دنیای عکاسی اکشن غلبه خواهید کرد.
تمامی دوربین ها با استفاده از کنترل های دیافراگم و سرعت شاتر، مقدار نوری که به فیلم یا حسگر می رسد را تنظیم می‌کنند. دیافراگم مقدار نوری که وارد دوربین می‌شود و سرعت شاتر مقدار زمانی که نور به سطح فیلم تابانده می شود را کنترل می‌کنند. در اینجا سرعت شاتر است که ما برای تکمیل تکنیک پانینگ خود از آن استفاده می‌کنیم.

سرعت شاتر به صورت کسرهایی از ثانیه اندازه گیری می‌شود. سرعتی پایین ای بسا ۱/۱۵ (یک پانزدهم) ثانیه یا آهسته تر باشد و سرعتی سریع ممکن است هر سرعتی بالاتر از ۱/۱۲۵ (یک یکصدوبیست و پنجم) در نظر گرفته شود. برای عکاسی از سوژه های در حال حرکت چندین گزینه در اختیار دارید. بدیهی ترین آنها انتخاب سرعت شاتری سریع برای تثبیت یا فریز کردن سوژه است. چنانچه سرعت شاتر سریعتر از سرعت سوژه باشد احتمالا آن را در مسیرش متوقف می کنید اما این گزینه یک نقطه ضعف دارد. اگر ماشین در حال حرکتی را در مسیرش متوقف کنید ایستا به نظر خواهد آمد و فاقد تأثیر خواهد بود. تکنیک بهتر انتخاب سرعتی آهسته تر و ردگیری سوژه به هنگام عکاسی است. این کار پانینگ نام دارد.

پانینگ تکنیکی قوی برای عکاسی اکشن است و اگر دقیق انجام شود سوژه اصلی شفاف و پیش زمینه تار خواهد بود. رمز کار ردگیری سوژه است به هنگامی که از مقابل شما عبور میکند و تداوم آن همچنانکه دکمه شاتر را فشرده اید تا حتی پس از آنکه عکس را می گیرید.
چنانچه با همان سرعت سوژه به صورت افقی بچرخید تصویر به شکل شفاف در مقابل پیش زمینه تار جالبی ظاهر خواهد شد. برای اطمینان از کسب نتیجه ای خوب پاهای خود را ثابت نگاه دارید و نیم تنه بالایی خود را با دنبال کردن سوژه بچرخانید. دوربین خود را در نقطه ای که سوژه تان عبور خواهد کرد فوکوس کنید تا مطمئن شوید که تصویری شفاف خواهید گرفت. همچنین مطمئن شوید که پیش زمینه خیلی نورانی نیست و سایه ندارد چرا که باعث ایجاد اثراتی اشباح مانند یا رگه هایی از نور در تصویر خواهد شد. پیش زمینه ای تاریکتر بهتر است.

در اینجا سرعت سریعتر ۱/۶۰ ( یک شصتم) ثانیه مورد استفاده قرار گرفته است، من می‌توانستم با سرعتی حدود ۱/۸ تا ۱/۱۵ ثانیه این کار را انجام دهم اما می خواستم ترشحات آب شفاف به نظر برسند.

بسته به سرعت و فاصله سوژه از سرعت شاتری میان ۱/۸ (یک هشتم) و ۱/۱۲۵ (یک یکصدو بیست پنجم) استفاده کنید. شاتر را زمانی فشاردهید که سوژه به نقطه میانی در طی مسیر پانینگ (چرخش افقی) شما ‌رسیده است تا اطمینان یابید سوژه در بهترین وضعیت قرار دارد و تلاش کنید تا بدون بالا و پایین کردن دوربین که منجر به تار شدن سوژه می شود سوژه را ردگیری کنید. بسیاری از دوربین‌های خودکار یک override دارند بنابر این شما می توانید به طور دستی سرعت شاتر را تنظیم کنید. در غیر این صورت ممکن است مجبور شوید از یک فیلتر تراکم خنثی (Neutral Density) برای کاهش مقدار نوری که به فیلم می‌رسد استفاده کنید. برای دوربین‌های کامپکت می‌توانید ورقی از ژل نوررسانی (Lighting Gel) ND تهیه کنید و آن را به اندازه لنز دوربین بریده و بر روی آن بچسبانید.        

ردگیری سوژه ای که در خط مستقیم قرار ندارد به هنگام پانینگ نیازمند مراقبت است. در اینجا من مجبور بودم سوژه را در قوسی ردگیری کنم که توسط تاب ساخته شده بود تا مطمئن شوم که سوژه شفافتر از پیش‌زمینه است. سرعت ۱/۴ (یک چهارم) در اینجا مورد استفاده قرار گرفته و حسی بی نظیر از حرکت خلق کرده است.

چنانچه از دوربین دیجیتالی استفاده می کنید که هم منظره یاب LCD و هم منظره یاب نوری دارد از منظره‌یاب نوری آن استفاده کنید چراکه هنگام دنبال کردن سوژه در این سرعت LCD بربده بریده به نظر می‌رسد و ردگیری دقیق سوژه را مشکل می‌سازد.

در اینجا سه نمونه از چیزهایی که می توانند باعث اشتباه شوند نشان داده شده است. بالا سمت چپ نگاهی ایستا به ماشینی را نشان می دهد که ناشی از سرعت خیلی زیاد شاتر است. در وسط به چیزهایی دقت کنید که میتوانند وارد مسیر پانینگ شما شوند. در اینجا درختچه راه دید را بسته است. تصویر بالا سمت راست از LCD دوربین دیجیتال استفاده شده است. این مطلب به اضافه پاسخ کاربر (عکاس) و تاخیر ناچیز شاتر باعث از دست دادن حرکت شده است.

تکنیک دیگری که می توانید امتحان کنید همزمانی آهسته فلاش است که در آن از سرعت پایین شاتر و فلاش استفاده می‌کنید. فلاش به محض زده شدن سوژه در حال حرکت را منجمد می کند و سرعت طولانی شاتر ما را مطمئن می سازد که پیش زمینه تار می شود. این تکنیک نیز نیازمند کسب سرعت مناسب پانینگ است. با سرعت بسیار آهسته همانطور که می بینید رد دوچرخه هم زیاد است و با پیش زمینه تار مخلوط شده است (تصویر سمت چپ). با سرعت خیلی زیاد همه چیز فریزمی شود ( تصویر سمت راست). سرعت مناسب حدود ۱/۸ تا ۱/۱۵ ثانیه است.

قرمزی چشم

به طور عمده، قرمزی چشم‌ها در تصاویری که در شب و یا محیط تاریک، توسط فلاش دوربین گرفته می‌شود اتفاق می اُفتد. در نور بسیار کم، مردمک چشم به صورت غیر اِرادی بزرگ می‌شود و به همین دلیل نور فلاش دوربین به صورت مستقیم به مردمک چشم‌ها برخورد می‌کند و همین برخورد بازتابی مستقیم از جانب چشم به سمت لنز دوربین می‌شود که باعث پدید آمدن قرمزی چشم در تصاویر گرفته شده در شب می شود. قرار گرفتن فلاش دوربین در مجاورت لنز دوربین، دلیل به وجود آمدن چشمان قرمز است.

برای رفع این مشکل از پیش فلاش استفاده می‌شود، به این ترتیب که قبل از عکسبرداری و فلاش زدن، چند پیش فلاش با شدت کم زده می‌شود تا مردمک چشم‌ها تنگ‌ شود، پس از آن فلاش اصلی می‌تابد و عکس ثبت می‌شود.